BANKA PARMEZANA

Ovo je sigurno omiljena banka gurmana širom sveta! Credito Emiliano, jugoistočno od Milana, kao zalog za davanje kredita prihvata parmezan, na taj način pomažući njegove lokalne proizvođače. Iako je ova praksa ustanovljena 1953. godine tokom najteže recesije koju je doneo Drugi svetski rat, ovakav sistem „keš-za-sir“ datira još iz doba Medičija. Region Emilia-Romanja, u kom se banka nalazi, jedini je region u svetu kom je dozvoljeno da koristi ime Parmigiano-Reggiano za tvrd, suv sir koji je u ovom regionu prvi put napravljen oko 1200. godine.

Više od 20 proizvođača danas poverava svoje gurmansko blago ovoj banci u zamenu za kredit. Kamata iznosi između 3% i 5%, u zavisnosti od kvaliteta sira, a banka pored toga naplaćuje i naknadu za obezbeđivanje neophodnih uslova u kojima će sir sazrevati na pravi način. S obzirom na to da proces sazrevanja traje čak 2 do 3 godine, za to vreme proizvođači zahvaljujući dobijenom kreditu pokrivaju svoje tekuće troškove, kupuju mleko i plaćaju svoje zaposlene, ne prestajući da proizvode nove kolutove.
Svake godine banka prihvati 430 hiljada kolutova parmezana u ukupnoj vrednosti od 190 miliona eura. Ovakva vrsta kredita je bezbedna i za banku, jer ako proizvođač ne ispunjava svoje obaveze, banka zadržava sir i preuzima na sebe njegovu prodaju. Ne čudi zato da se prema svakom kolutu u banci odnose kao prema pravom zlatu. Čiste ga, okreću nekoliko puta nedeljeno, četkaju, a s vremena na vreme čak i degustiraju određene serije. Ako sir ne ispuni definisane kriterijume, ocena njegovog kvaliteta degradira, sa njega se skida oznaka Parmigiano-Reggiano i prodaje se kao običan italijanski sir.

Svaki kolut, težak oko 36 kilograma i vredan oko 300 eura, obeležen je serijskim brojem pomoću kog se može locirati u slučaju da bude ukraden. Godine 2009. lopovi su upali u skladišta ove banke i ukrali 570 kolutova. Bila je sreća što su uhvaćeni pre nego što su stigli da parmezan obezvrede njegovim rendanjem. Zbog opasnosti od krađe banka je odbacila ideje o primeni sličnog sistema na pršutu, kao još jedan specijalitet ovog regiona, kao i maslinovo ulje. Ove proizvode, kako su u banci ipak zaključili, bilo bi teže obeležiti i čuvati, a time i zaštititi od mogućnosti krađe ili zamene drugim, naizgled istim, ali bezvrednim proizvodom.

Potvrđujući vrednost lokalnih proizvoda, ova banka dokazuje da se nasleđe može staviti u neku drugu svrhu, kao i da poslovanje banke može biti usmereno na korist lokalne zajednice.

Author: Ena

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *