Misterija Pazolinijeve smrti

Ubistvo italijanskog reditelja Pjera Paola Pazolinija (rođen 1922. u Bolonji) do danas je ostalo jedna od najvećih misterija. Drugog novembra 1975. godine Pazolini je brutalno ubijen, pregažen kolima od strane maloletnog muškarca, na plaži Ostia nedaleko od Rima koja je poslužila kao lokacija mnogih njegovih literarnih dela.
Tokom te noći, policija je zaustavila Alfa Romeo zbog brze vožnje. Njegov vozač, sedamnaestogodišnji Pino Pelozi, uhapšen je zbog krađe kola koja su uvtrđena da pripadaju Pazoliniju. Na saslušanju Pelozi je priznao da su on i Pazolini večerali zajedno, a zatim se uputili ka plaži, gde je, odbivši da Pazoliniju pruži seksualne usluge, u samoodbrani pretukao reditelja na smrt. Ali nakon trideset godina od ovog zločina Pelozi je povukao ovaj iskaz i time podstakao spekulacije o pravim okolnostima ovog ubistva.
Razloga za spekulacije nije bilo malo. Pazolini je bio prava kontroverzna ličnost u svoje vreme, homoseksualac, ateista, a povrh toga i trn u oku italijanske političke scene, o kojoj se svoje mišljenje nije libio da izrazi svojim filmovima i romanima. Godine 1947. postao je član Italijanske komunističke partije, da bi iz nje bio izbačen samo 2 godine kasnije zbog podvođenja maloletnika i opscenog ponašanja na javnim mestima. Njegov prvi roman Ragazzi di vita, objavljen 1955. godine, doneo mu je i prvu tužbu od strane italijanske vlade, a zbog epizode La ricotta koja se našla u okviru filma RoGoPaG, 1963. godine suđeno mi je zbog vređanja države. Pazolinijevo ubistvo desilo se vrlo brzo nakon premijere njegovog najšokantnijeg filma Salo – 120 dana Sodome, u kom se usudio da Musolinijev režim uporedi sa sadizmom. Film je gotovo svugde bio zabranjen, a i dan danas važi za jedan od najkontroverznijih filmova svih vremena.
Mnogi veruju da je Pazolinijeva politička nepodobnost bila razlog njegove prerane smrti. Ali ima i onih koji su smisao ovakvog tragičnog završetka našli u njegovom stvaralaštvu. Poput montaže u filmu koja treba da obezbedi smislen narativni tok, i funkcija smrti u čovekovom životu, kako je Pazolini verovao, jeste da nas pozove da interpretiramo život koji joj je prethodio. Šta god da se desilo tog kobnog 2. novembra, Pazolinijeva smrt naterala nas je da još jednom bacimo pogled na njegov život u potrazi za objašnjenjem, samo da bismo na kraju shvatili da istina leži tek u skupu razloga. Od jednostavne i jednostrane istine odustao je i američki reditelj Abel Ferara čiji je film o poslednjim Pazolinijevim danima, pod nazivom Pazolini, prikazan na ovogodišnjem Venecijanskom festivalu. Iako upućen u sve detalje ove misteriozne noći Ferara priznaje da je tokom rada na filmu odustao od potrage za tačnim razlogom smrti, jer je istovremeno sa slikanjem Pazolinijevog portreta on sve više gubio na važnosti. Svaki zamisliv razlog za njegovo ubistvo proizilazio je iz celokupne njegove ličnosti i uverenja od kojih ni po koju cenu nije odstupao.

Author: Ena

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *